غزل شمارهٔ ۱۴۹ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار از حسی عمیق نسبت به دوست و معشوقه‌اش سخن می‌گوید. او از ناراحتی، خستگی و بی‌قراری خود به خاطر دوری از دوست می‌نالد و از وزیدن نسیم صبا می‌خواهد که خبری از وضعیت دوستش به او برساند. او به یاد شب‌هایی می‌آید که در کنار دوست بوده و حالا به خاطر جدایی و فاصله، غمگین و بی‌تاب است. شاعر امیدش را از دنیا و آخرت قطع کرده و تنها به دوستی و وصال عشق امیدوار است. او منتظر است و جانش را فدای دوستش می‌کند. همچنین از صبر و وفا به عنوان نیازهای راه عشق یاد می‌کند و در نهایت تنها به کار و بار دوست اهمیت می‌دهد. در این اشعار، عشق و وابستگی عمیق شاعر به دوست به وضوح قابل لمس است.