غزل شمارهٔ ۱۷ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به اهمیت یاد خدا و عشق الهی می‌پردازد. شاعر به مخاطب توصیه می‌کند که از زیبایی‌های ظاهری چشم‌پوشی کند و به دل و جان خود اجازه دهد که در یاد خدا زنده بمانند. همچنین بر لزوم عاشق بودن و طلب عشق الهی تأکید می‌کند و به یاد آوردن قصص عاشقانه‌ای مانند فرهاد و پرویز اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر غم بر دل غالب شود، باید به دنبال شادی و لذت‌های روحانی باشد و در کارهای عبادی ثابت‌قدم باشد. او همچنین به خطرات دنیا و ناپایداری آن اشاره می‌کند و تأکید دارد که باید از غیر حق دوری کرد و خود را به یاد مرگ و حساب‌ها در روز قیامت مشغول ساخت. در نهایت، شاعر می‌گوید که اگرچه همه چیز در دنیا ناچیز به نظر می‌رسد، ولی با یاد خدا و بدست آوردن فیض او، ارزش واقعی را پیدا خواهیم کرد.