غزل شمارهٔ ۱۷۶ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یاد عشق و زیبایی‌هایی که از دست داده اشاره می‌کند. یاد آن گل معصوم و حسرتی که بر دلش باقی مانده، او را آزرده خاطر کرده است. عشق او، مشابه پرنده‌ای کردی که از نظرش دور شده و تنها درد و رنج به جا گذاشته است. شاعر با ذکر لطف آسمان و خودستایی که بر زمین می‌اندازد، از افتخار و عزتی که از دست داده سخن می‌گوید. او لذت وصال را چشیده، اما اکنون در غم و تنهایی به سر می‌برد. همچنین، زیبایی‌ها و خوبی‌های دنیای عشق را با زینت‌های آن مقایسه می‌کند و به نتیجه می‌رسد که خوبان نسبت به عشق وفایی ندارند و فقط دلشکستگی برایش به ارمغان می‌آورند.