غزل شمارهٔ ۱۹۰ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصویرسازی‌های زیبا و استعاره‌های خاص، قد و قامت معشوق را به قیامت تشبیه می‌کند و به زلف‌های او که همچون خورشید تابان در شام است اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که دلش در کنار زیبایی‌های معشوق دیگر هیچ امیدی به صبح قیامت ندارد و به عشق و آرامش ناشی از آن اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر خواهان نزدیکی و حضور معشوق است و تصوری از شور و شوق ناشی از این عشق را ارائه می‌دهد.