غزل شمارهٔ ۱۹۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به مفاهیم شدید و پیچیده‌ای اشاره دارد که مربوط به قیامت و رستاخیز است. شاعر اشاره می‌کند که رفتار و حال و هوای این جهان، در واقع بازتابی از قیامت است. او از پنهان و پیدا شدن خورشید سخن می‌گوید، که نماد روشنایی و حقیقت است. این بروز و ظهور حقیقت در هر لحظه زندگی ما وجود دارد و در دل‌های مردم شور و غوغا ایجاد می‌کند. شاعر همچنین به بهشت و قیامت در نشستن و برخاستن‌ها اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در هر حالت و موقعیتی می‌توان به عمق وجود و حقیقت پی برد. در نهایت، او به زیبایی‌های کلام خوبان اشاره می‌کند و ابراز gratitude خود را تا قیامت ابراز می‌دارد.