غزل شمارهٔ ۱۹۵ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان نارضایتی و تفکر شاعر درباره زندگی و تلاش‌های بی‌ثمر او می‌پردازد. شاعر احساس می‌کند که عمرش را در پی خواسته‌ها و آرزوهای زودگذر سپری کرده و به خدا و وعده‌هایش وفا نکرده است. او از اینکه تمام تلاش‌ها و زحماتش بی‌نتیجه مانده، ابراز پشیمانی می‌کند و به سرنوشت خود اندیشیده و از تکرار اشتباهاتش حسرت می‌خورد. در نهایت، او در این دریای بی‌پایان احساس ناتوانی می‌کند و از کوشش‌هایش در این مسیر بی‌ثمر دلسرد شده است.