غزل شمارهٔ ۲۱۷ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل به موضوع عشق و جستجوی حقیقت پرداخته است. شاعر بیان می‌کند که عشق راهی به سوی رشد و آگاهی است و کسانی که به غیر از این راه می‌روند، گمراه خواهند شد. او از غم عشق سخن می‌گوید و دلی بسته به شوق معشوق دارد. عشق زنده‌کننده روح اوست و می‌خواهد از لب معشوق جرعه‌ای بنوشد تا زندگی‌اش جاودانه بماند. همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که کسی که از وصال عشق محروم شده، نمی‌تواند به حقیقت دست یابد و تنها عشق اوست که دلیل وجودی اوست.