غزل شمارهٔ ۲۲۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عدم وابستگی به خود و پذیرش تقدیر است. شاعر از دشواری‌ها و مشکلات زندگی صحبت می‌کند و می‌گوید که هر چه پیش آید، باید پذیرفت. او به عشق و محبت اشاره می‌کند که ممکن است درد و رنجی به همراه داشته باشد، اما باز هم آن را در دل می‌کارد. شاعر از جان و دل می‌گذرد تا به محبوب برسد و هر چه پیش آید را به دیده می‌سپارد. او از نادیده‌گرفتن اشک‌ها و ناتوانی خود سخن می‌گوید و هیچ‌گاه خود را از درگاه محبوب بازنمی‌دارد. در نهایت، او بر سر عشق خود فرود می‌آید و برای آن عزاداری می‌کند. در این شعر، پذیرش و تسلیم در برابر عشق و سرنوشت، به زیبایی بیان شده است.