غزل شمارهٔ ۲۴۸ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان تلخی‌های زندگی افرادی می‌پردازد که از عشق و شور و شوق بی‌بهره‌اند. او می‌گوید کسی که در دلش آرزوی معشوق و زیبایی ندارد، از زندگی لذتی نمی‌برد و زندگی‌اش بی‌معنی است. در حقیقت، عشق و زیبایی‌های زندگی اصولی هستند که انسان را زنده و شاداب می‌کنند. اگر کسی به عشق و زیبایی دست نیافته باشد، مانند زندانی است که در بی‌حالی به سر می‌برد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که تنها کسی که با عشق آشنا شده، دیگر هیچ خواسته‌ای به جز عشق ندارد و تمام آرزوهایش در آن عشق خلاصه می‌شود.