غزل شمارهٔ ۳۰۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق و دردناک عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر در آن از جنون و رسوایی ناشی از عشق سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که اگرچه جسمش رنج می‌کشد، اما درد جدایی او را از جانش هم جدا کرده است. او به یاد لب معشوق، جیگرش را به درد می‌آورد و این اشتیاق و حسرت، او را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. همچنین او به زیبایی چشم معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حال دلش پر از خون و درد است. در نهایت، شاعر به وضعیتی اشاره می‌کند که گویی تمامی وجودش تحت تأثیر این عشق رنجور و مهجوری قرار گرفته است.