غزل شمارهٔ ۳۳۷ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره افرادی است که دنیا و لذت‌های آن را رها کرده و به سوی معنویت و معرفت رفته‌اند. آنان با ترک امور دنیوی، به انس با معشوق حقیقی خود پرداخته و خویش را در گمنامی انتخاب کرده‌اند. این افراد با شوق عبادت و درک حقایق، دل و جان خود را وقف طاعت و محبت کرده‌اند و در پی معنا و حقیقت، از ذکر و تفکر بهره‌مند شده‌اند. آن‌ها از خلق و شغل‌های دنیوی رسته و به آخرت و انجام کارهای معنوی مشغول شده‌اند. در نهایت، با دست کشیدن از آسایش جسم، در محنت‌ها نیز آرامش یافته‌اند.