غزل شمارهٔ ۳۷۷ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف احساسات عمیق عاشقانه و دلشکستگی شاعر می‌پردازد. وقتی که سخن از معشوق به میان می‌آید، تمام وجود شاعر تحت تأثیر قرار می‌گیرد و رنگ صورت شاهدان تغییر می‌کند. دل شاعر در حالتی از شور و هیجان است و هر دم به یاد معشوق می‌تپد. او از درد فراق یار می‌گوید و بیان می‌کند که حتی یادآوری یک نگاه معشوق، باعث ریزش اشک از چشمانش می‌شود. شاعر همچنین به آتش عشق و اندوه الهام‌بخش از جدایی اشاره می‌کند که همواره با اوست و هر صبح بر شدت آن افزوده می‌شود. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که در آغوش یار تمام این دردها به فراموشی سپرده می‌شود.