غزل شمارهٔ ۳۷۸ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به توصیف زیبایی و جاذبه‌ی یک معشوق می‌پردازد که هر کجا که می‌رود، دل و دین مردم را می‌رباید. اگر او به صحرا برود، مانند دریا می‌شود و اگر به دریا برود، خون دل دیگران را جلب می‌کند. همچنین، با اشاره به سرو آزاد و گل‌هایی که در باغ رشد می‌کنند، می‌گوید که زیبایی او برمی‌انگیزد و دل‌ها را به شور وادار می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حتی نصیحت‌های واعظ هم در برابر جذبه‌ی معشوق بی‌اثر است و این زیبایی و عشق، به گونه‌ای است که از دل و زبان شاعر می‌جوشد.