غزل شمارهٔ ۴۱۱ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساساتی اشاره می‌کند که با یاد معشوق به وجود می‌آید. هرگاه که به یاد او می‌افتد، دروازه‌های خوشی به رویش گشوده می‌شود و نام او زندگی تازه‌ای به جانش می‌بخشد. چشمش از دیدن نامه‌ای که از طرف معشوق آمده، روشن می‌شود و از معنی آن فیض می‌برد. شاعر تاکید می‌کند که چشمانش نمی‌تواند به غیر از معشوق نگاه کند و در غیر این صورت، زیبایی او را نخواهد دید. او همچنین به تجلی حق در دل اشاره دارد که فقط زمانی ممکن است که دل از غیر خالی باشد و با چشم دل به حقیقت زیبایی نگاه کند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که با وجود غم دل، همچنان انتظار معشوق را می‌کشد.