غزل شمارهٔ ۴۳۰ فیض کاشانی
فیض کاشانی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
یاران میم ز بهر خدا در سبو کنید
آلوده غمم بمیم شست و شو کنید
جام لبالب می از آن دستم آرزوست
بهر خدا شفاعت من نزد او کنید
چو مست می شوید ز شرب مدام دوست
مستی بنده هم بدعا آرزو کنید
ابریق می دهید مرا تا وضو کنم
در سجده‌ام بجانب میخانه رو کنید
بیمار چون شوم ببریدم بمیکده
از بهر صحتم بخم پی فرو کنید
از خویش چون روم بمیم باز آورید
آیم به خویش باز میم در گلو کنید
وقت رحیل سوی من آرید ساغری
رنگم چو زرد شد بمیم سرخ رو کنید
تابوت من ز تاک و کفن هم ز برگ تاک
در میکده بباده مرا شست و شو کنید
تا زنده‌ام نمیروم از میکده برون
بعد از وفات نیز بدان سوم رو کنید
در خاکدان من بگذارید یک دو خم
دفنم چو میکنید میم در گلو کنید
از مرقدم بمیکده‌ها جویها کنید
از هر خم و سبوی رهی هم بجو کنید
دردی کشان ز هم چو بپاشد وجود من
در گردن شما که ز خاکم سبو کنید
ناید بغیر ریزهٔ خم یا سبو بدست
هر چند خاکدان مرا جست‌وجو کنید
بی بادگان چو مستیتان آرزو شود
آئید و خاک مقبرهٔ فیض بو کنید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از یاران خود می‌خواهد تا برای او در میخانه و به خاطر خداوند عمل کنند. او در عواطف خود غمگین است و از آنان خواسته تا از سوگ او کاسته و به عشق و یاد دوست مست شوند. شاعر به می و میخانه ابراز عشق می‌کند و از دوستان می‌خواهد برای شست و شوی روحش از غم، در زندگی و حتی در مرگ به او کمک کنند. او درخواست می‌کند که در هنگام مرگش، نوازش‌های می را در نظر داشته باشند و حتی در خاکسپاری نیز به عشق می و میخانه توجه کنند. در نهایت، او از یاران می‌خواهد تا خاطره‌اش را زنده نگه‌دارند و هرگز از میخانه دور نشوند.