غزل شمارهٔ ۴۶۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از احساس دلشکستگی و ناامیدی سخن می‌گوید. شاعر از دوست یا محبوب خود گله‌مند است که پس از پیوندی مستحکم، دوباره محبت را از او دریغ کرده و به دوستان وفادار خود بدی کرده است. او نمی‌داند چه خطایی کرده که اینگونه مورد بی‌مهری قرار گرفته و دلش از این جفا آزرده است. شاعر در نهایت از عمق درد و غمش می‌گوید و احساس می‌کند که تمام صبرش در حال از بین رفتن است. همچنین از وعده‌های محبت‌آمیز محبوب یاد می‌کند که تحقق نیافته و او را آماج ناامیدی کرده است.