غزل شمارهٔ ۴۷۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی از عشق و غم ناشی از آن اشاره دارد. شاعر از نگاه خفته محبوبش سخن می‌گوید که مانند صیاد، دل‌ها را می‌گیرد و غمزه‌های او مانند جلاد، جان را می‌گیرد. شاعر lament می‌کند که باد غم، دل‌های عاشقان را ویران کرده و از بیداد عشق شکایت دارد. او از ظلم و ناعدالتی در عشق سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که هر شادی و افسوسی که در دل دارند، از همین محبوب سرچشمه می‌گیرد. از طرفی، گله‌مند است که تنها بیداد و ظلم از محبوبش به یادش می‌رسد و هیچ یاری و کمکی از او نمی‌بیند. در نهایت، شاعر از ناتوانی در فریاد زدن و جستجوی عدالت در دنیای عشق سخن می‌گوید.