غزل شمارهٔ ۴۸۹ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در اینجا شاعر به توصیف حالتی از روح می‌پردازد که از عالم قدس به پایین می‌آید و دچار سردرگمی و تردید می‌شود. او در تاریکی‌های سه‌گانه‌ای گرفتار می‌شود که نه راهی به جلو دارد و نه به عقب. در این حالت، با حوادث مختلفی روبرو می‌شود و از مقام و هویت خویش غافل می‌گردد. روح به چاه طبیعت سقوط می‌کند و اسیر خواسته‌ها و آرزوهای دنیایی می‌شود. او گاهی خود را در مسند خداوندی می‌بیند و گاهی فراموش می‌کند که در چه وضعیتی قرار دارد. در نهایت، او با وجود جست‌وجو برای درک عقل و حقیقت، همچنان اسیر تضادها و مشکلات باقی می‌ماند و در تشویش به سر می‌برد.