غزل شمارهٔ ۴۹۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به انسان‌ها توصیه می‌کند که از سرنوشت انبیا و سلاطین عبرت بگیرند. او به سختی‌ها و مصیبت‌هایی که انبیا و مردم تحمل کردند اشاره می‌کند و از انبیا می‌خواهد که همواره در یاد داشته باشند که دنیا پر از غم و اندوه است. او همچنین بیان می‌کند که حکمت الهی بر اساس شایستگی‌ها و اعمال افراد مختلف است و این که شاهان با دل‌های پر از حسرت از دنیا می‌روند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که انسان باید از فریب دنیا و زرق و برق آن دوری کند و به درون خود نگاه کند، چرا که در این دنیا همه چیز گذراست و انسان باید با درک این حقیقت زندگی کند.