غزل شمارهٔ ۵۲۴ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به کسی که دائماً وعده‌های غیرواقعی می‌دهد، انتقاد می‌کند و از بی‌وفایی‌اش گلایه می‌کند. او وعده‌های دروغین و لاف‌های پوچ را مورد تمسخر قرار می‌دهد و از او می‌پرسد چقدر باید غم را در زندگی‌اش تحمل کند. شاعر به او می‌گوید که چرا بجای غم، لباسی از شادی نیکو برای او نمی‌دوزد و برایش بستر شادمانی نمی‌بافد. در نهایت، شاعر می‌گوید که نمی‌تواند از دست غم رها شود و دلش را با حرف‌های صادقانه با او در میان می‌گذارد.