غزل شمارهٔ ۶۱۱ فیض کاشانی
فیض کاشانی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
صنمی ماه رو هوس دارم
دو بدو روبرو هوس دارم
جای دل تا بیابم از زلفش
جستن موبمو هوس دارم
اینچنین صحبتی هوس دارم
می و جام و سبو هوس دارم
هر دو سر مست چون شد از باده
نعرهٔ های و هو هوس دارم
همه شب مست تا سحر گشتن
در بدر کو بکو هوس دارم
می کشیدن بنغمهٔ دف و نی
بر سر چار سو هوس دارم
فیض چیزی دگر اگر خواهد
من همین آرزو هوس دارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به تمایل و اشتیاق خود اشاره می‌کند. او به دنبال لذت و زیبایی‌هایی مانند ماه و زلف محبوب است و آرزو دارد که در کنار محبوبش باشد. او از مستی و خوشی در شب‌های طولانی صحبت می‌کند و خواهان شادی و سرگرمی است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که تنها چیزی که در زندگی می‌خواهد، همین آرزوهای عاشقانه و شاداب است.