غزل شمارهٔ ۶۱۴ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زبان فصیح و زیبا، عشق و اشتیاق شاعر را به می و میخانه و ارتباط او با دوستان و معشوقش بیان می‌کند. شاعر از ساقی درخواست می‌کند که به او جامی بدهد تا از غم و اندوه رهایی یابد. او خود را در مقام موسی در سرزمین مقدس توصیف می‌کند و از ناصح و واعظ می‌خواهد که از سرزنش او بگذرند، زیرا آنان باید عشق را درک کنند. شاعر به عشق و حالات مستی خود اشاره می‌کند و از دوری از معشوق ابراز نارضایتی می‌کند. او در نهایت از دوستانش درخواست کمک می‌کند و از تنهایی و غم خود می‌نالد. این شعر توصیف‌گر عمیق عشق، دلتنگی و نیاز به همدلی است.