نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۶۰۹ فیض کاشانی

فیض کاشانی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

لبکی چون شکر هوس دارم

رخکی چون قمر هوس دارم

یارکی آفتاب طلعتکی

درم آید ز در هوس دارم

سرو بالای ماه سیمائی

خوش کشیدن ببر هوس دارم

بوسکی از دهانکی تنگی

نمک اندر شکر هوس دارم

بادهٔ تلخ و ساقی شیرین

هر دو سر بیخبر هوس دارم

صحبتی گرم بابتی نرمی

آتشی بی شرر هوس دارم

فیض ازینگونه حرفها بگذر

گفت و گوی دگر هوس دارم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خواسته‌ها و آرزوهایش سخن می‌گوید. او به دنبال لبی شیرین و چهره‌ای زیباست، همچنین yearning برای رفاقت با کسی که دارای ویژگی‌های خاصی است. شاعر به کشش بین عشق و لذت اشاره می‌کند و اشتیاقی به بوسه و نوشیدن شراب دارد. او خواهان لحظاتی گرم و صمیمی است و در نهایت اشاره می‌کند که به دنبال گفتار و ارتباطی تازه و متفاوت است.