غزل شمارهٔ ۶۱۷ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی عمیق خود به یک معشوق سخن می‌گوید. او خود را به‌عنوان فردی آشفته و بی‌سامان معرفی می‌کند که همه چیزش در ارتباط با معشوقش قرار دارد. شاعر به زیبایی و کمالات معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که محبت او به یک نفر خاص است و هیچ چیز دیگری نمی‌تواند او را از این عشق دور کند. او سیاه‌چشم و حیران است و حتی اگر جانش را هم بخواهند، حاضر است فدای عشقش شود. او با این عشق تمام وجودش را در اختیار معشوقش قرار داده و با افتخار از پرستش حق و عشق واقعی سخن می‌گوید. در نهایت، او به سیری در دائره محبت معشوقش اشاره کرده و به زحمت‌های بی‌مورد و تقلید از دیگران انتقاد می‌کند.