غزل شمارهٔ ۶۵۳ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی احساس عمیق تعلق و عجز را ابراز می‌کند. شاعر به فرد یا معشوقی اشاره می‌کند که همه چیز اوست و او خود را به عنوان تلاشی ناکام و بی‌نتیجه در روح آن شخص نشان می‌دهد. این فرد به نظر می‌رسد که در دنیا باهوش و فعال است، اما شاعر احساس می‌کند که در حقایق روحانی و در جاده راست، افسرده و بی‌عمل مانده است. او به نوعی نشان می‌دهد که خود را در تضادی شدید با آنچه که معشوق به آن دست یافته، قرار داده و به بی‌حاصلی و ناامیدی خود می‌پردازد. در نهایت، به نوعی از وجود خود به عنوان چیزی وابسته به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هر آنچه که دارد، تنها در خیال و آرزوی آن فرد است.