غزل شمارهٔ ۶۵۷ فیض کاشانی
فیض کاشانی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
زین جهان پست بالا میروم
تا محل قدس اعلا میروم
از مکان و لامکان خواهم گذشت
تا فراز جا و بیجا میروم
میروم تا موطن اصلی خویش
از کجاها تا کجاها میروم
نقی باطل کردم و اثبات حق
از لم و لا سوی الا میروم
مرغ جان را رسته بال معرفت
تا نه پنداری که با پا میروم
این دوتائی خرقهٔ پر عار را
خرق کردم عور و یکتا میروم
رفته رفته در تنم جان شد بزرگ
تنگ شد جا سوی بیجا میروم
من نمی‌گنجم درین عالم دگر
بر من اینجا تنگ شد جا میروم
میروم تا منبع هر هستیی
جای فیض آنجاست آنجا میروم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر بیان می‌کند که برای رسیدن به مقام والای معنوی و حقیقت، از مکان‌های مادی و غیرمادی عبور می‌کند و در جستجوی سرزمین اصلی‌اش، به معنای حقیقی زندگی می‌باشد. او با اشاره به رها شدن از قیود دنیوی، بر وحدت و یگانگی تأکید می‌کند و به فرآیند رشد و گسترش جان اشاره دارد. شاعر در نهایت به دنبال منبع تمام هستی و فیض الهی است و می‌گوید که در این جهان مادی نمی‌تواند جا بگیرد و تنها به سوی عالم بالاتر می‌رود.