غزل شمارهٔ ۶۷ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با حالت زاری و درد دل به درگاه خداوند دعا می‌کند و از او می‌خواهد که به مشکلات و دردهایش رسیدگی کند. او به محبت و نزدیکی خدا اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها او می‌تواند درمانش کند. همچنین می‌گوید که از درد و گناه خود آگاه است و با تمام وجودش به درگاه خداوند التماس می‌کند که او را ببخشد و عیوبش را بپوشاند. شاعر در نهایت به رحمت و بخشش خداوند امیدوار است و از او می‌خواهد که او را مورد لطف و کرم قرار دهد.