غزل شمارهٔ ۶۹۷ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی ارادت و عشق به یک معشوق است که شاعر در آن به توصیف احساسات عمیق خود می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اگر روزی معشوق به مهمانی بیاید، او تمام وجودش را برای خدمت به او فدا خواهد کرد. او جایی برای استقبال از معشوق جز دل خود نمی‌یابد و می‌خواهد خانه دلش را با نور چهره‌ی او روشن کند. شاعر بیان می‌کند که هدف عاشقان تنها قربانی کردن معشوق است و آن‌ها آماده‌اند تا دل و جان خود را برای خوشحالی او قربانی کنند. همچنین، اگر معشوق از آنها چیزی بخواهد، هر چه که باشد، باید بی‌درنگ برایش فراهم کنند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هیچ چیزی ارزشمندتر از عشق و خدمت به معشوق نیست و همواره آماده‌ی فدای وجود خود برای او خواهند بود.