غزل شمارهٔ ۷۰۰ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشقش که به دریا تشبیه شده و خود را به سبو نسبت می‌دهد، اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که عشقش چنان مهم و ضروری است که بدون آن، وجودش بی‌معنا می‌شود. شاعر از وابستگی عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید و این که او به نوعی نماینده‌ی احساسات اوست. همچنین، شاعر از نقش پرورشی و حمایتی معشوق در زندگی‌اش یاد می‌کند و تأکید می‌کند که چون معشوق نیکو و خوب است، خود او نیز نیکوست. در نهایت، اشاره می‌کند که او همواره با معشوقش در ارتباط است و تجربیاتش از شادی و غم ناشی از این عشق است. شاعر همچنین به نوعی از زمین و خاکی یاد می‌کند که تنها در نزدیکی معشوق معنای خود را دارد.