غزل شمارهٔ ۷۰۱ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی سفر روح از دنیای مادی به سمت معنویات و جاودانگی است. شاعر از فراروی از بدن و عبور به سوی جان و جانان سخن می‌گوید، و به نوعی به تجربه‌های عمیق روحانی اشاره دارد. او از تلاش برای عبور از دردها و رنج‌های دنیوی و گوشه‌نشینی در تلاش برای دستیابی به مکانی بالاتر و معنوی می‌سراید. شاعر در انتها به این نتیجه می‌رسد که باید از خودی که ما را به جحیم می‌کشاند گذر کنیم و به بهشت روحانی بپیوندیم.