غزل شمارهٔ ۷۲۰ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و وابستگی عمیقش به معشوق اشاره می‌کند. او معشوق را درمان دردها و پایان راه خود می‌داند و به او خدمت می‌کند و هر فرمانی که بدهد را با جان و دل می‌پذیرد. شاعر می‌گوید که زندگی‌اش تنها به خاطر وجود معشوق است و بدون او چیزی ندارد. او هیچ چیزی غیر از عشق و وصال معشوق نمی‌خواهد و حتی حاضر است جان و جهانش را به پای او فدای کند. در واقع، معشوق برای او همه‌چیز است و او را از دنیا و جانی که دارد مهم‌تر می‌داند.