غزل شمارهٔ ۷۲۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف حال و احوال صوفیان و زاهدان می‌پردازد و هشدارهایی درباره دنیا و نیازمندان ارائه می‌دهد. او می‌گوید که روی زیبا و مهر رخش (معشوق) در میان مردم جلوه‌گر می‌شود و صوفی برای رسیدن به آن عشق، همچون ذراتی در هوا می‌چرخد. شاعر به بیان سخن نبی اشاره می‌کند که گفت باید به جستجوی خود نزد آن‌ها برویم و می‌گوید که زاهد نباید از دیدن افراد ناچیز و نادرست منع کند. او در ادامه از بایدها و نبایدهای دینی و اخلاقی سخن می‌گوید و به پرهیز از دوستی با افراد نادرست و تعلقات دنیوی دعوت می‌کند. او همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که انسان نباید بار مشکلات دیگران را بر دوش بکشد و باید در پی رهایی از هوس‌ها باشد. به عبارتی، شاعر به مراقبت از دل و روح در برابر زرق و برق دنیا و تأکید بر روحانیات و اخلاق می‌پردازد.