غزل شمارهٔ ۷۴۸ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوقه‌اش می‌خواهد که دل او را شاد کند و خستگان را با محبت تسکین دهد. او از معشوقه درخواست می‌کند که هر آنچه از آسمان بر او می‌رسد را خوشایند و مطلوب کند. شاعر به پذیرش قضا و مقدر رضایت می‌دهد و تأکید می‌کند که اگر او را با وجود نقص‌هایش قبول کند، برای او خوشایند خواهد بود. همچنین، او به معشوقه می‌گوید که حتی اگر نتواند به سوی او بیاید، می‌خواهد که او دلش را با محبت پر کند و در نهایت، تنها اوست که می‌تواند به زندگیش رنگ و چاشنی مبارکی ببخشد.