غزل شمارهٔ ۸۶۹ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن دربارهٔ عشق و خوبی است و بیانگر این است که بدون سختی و جفای نظام، خوب بودن معنا ندارد. شاعر از آتش عشق سخن می‌گوید که موجب پختگی و کمال می‌شود. او به زیبایی و خوبی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق به معشوق منشأ همهٔ خوبی‌هاست. دل عاشق شیدا از عشق تو سرشار است و زیبایی‌های چهره‌ات را همیشه می‌بیند. عشق و محبت تو همیشه جاری و برقرار است و هیچ چیزی نمی‌تواند مانع از آن شود. در نهایت، بیان می‌شود که عشق تو می‌تواند به دلی که در آن جایی دارد، خوبی و فیض بیفزاید.