غزل شمارهٔ ۸۷۳ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از زیبایی و جذبه بتان سخن می‌گوید که با چهره دل‌ربای خود شعله عشق را در دل او می‌افروزند. او بر قامت بلندان تبریک می‌گوید و عشق آنها را روشن‌تر از هر چیزی می‌داند. شاعر به زیبایی و دلبری این معشوق اشاره می‌کند و از جایی می‌پرسد که این جذبه و دلبری چگونه آموخته شده است. او همچنین به حالت دیوانه‌وار خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در این حالت، به راز عشق پرداخته و عقلش را کنار گذاشته است. در نهایت، شاعر به ارزش عشق و آزادی اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس به این اندازه از عشق بهره‌مند نشده و برای آن، دین و دل خود را فدای معشوق کرده است.