غزل شمارهٔ ۸۸۰ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حالتی عاشقانه و مدهوشی سخن می‌گوید. او از ساقی می‌پرسد که چه باده‌ای به او داده که دل و دین و عقلش را از دست داده است. زیبایی محبوبش چنان او را تحت تأثیر قرار داده که همه چیز از دستش رفته و احساس می‌کند که دیگر حوصله و آرامشی ندارد. شاعر توصیف می‌کند که چگونه نگاه و زیبایی محبوبش موجب حیرت و شگفتی جهان شده و به او شادی و غم را توأمان داده است. با این حال، او خود را فقیر و دل‌نکته‌نگر می‌داند و از این‌که دیگران از محبت محبوب بهره‌مندند و او غم خود را حمل می‌کند، شکایت می‌کند. در نهایت، شاعر از محبوبش توقع پاسخ دارد، اما به نظر می‌رسد که در این عشق بیمار و ناکام مانده است.