غزل شمارهٔ ۸۸۱ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دلتنگی و رنجی که به خاطر عشقش متحمل می‌شود، سخن می‌گوید. او به طرف مقابل اشاره می‌کند که با محبت و وفاداری‌اش او را به دام انداخته و سپس رها کرده است. شاعر احساس می‌کند که تمامی تلاش‌ها و فداکاری‌هایش بی‌پاسخ مانده و به جای محبت، تنها جفا دیده است. او از درد و غم‌هایی که در این مسیر متحمل شده، سخن می‌گوید و به خصوص به آلام خود اشاره می‌کند. در پایان، با نوعی ستایش از معشوق، همه دردهایش را از او می‌داند و به بیمار دلش به عنوان طبیب اشاره می‌کند. شعر دربردارنده احساساتی عمیق از عشق و درد ناشی از آن است.