غزل شمارهٔ ۹۰ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس عمیق عاشقانه و وابستگی شاعر به معشوق اشاره دارد. شاعر کعبه را به عنوان پناهگاه خود می‌داند و ابرو و چهره معشوق را قبله‌ای برای خودش می‌بیند. او به زیبایی‌های چشمان معشوق اشاره می‌کند که هم به شدت فریبنده و هم خطرناک است. شاعر در بیان سرنوشت و احساساتش به غم و اندوه ناشی از دوری و جدایی از معشوق اشاره کرده و بیان می‌کند که آلام و مصیبت‌ها ناشی از عشق اوست. او همچنین از بی‌کفایتی خود در مقابل محبت و قهر معشوق سخن می‌راند و در نهایت به تأثیر منفی این عشق بر زندگی‌اش اشاره می‌کند.