غزل شمارهٔ ۹۴ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر عاشقانه‌ای صحبت می‌کند که در غم و اندوه از عشق خویش می‌سراید. او احساس می‌کند که دلش در حسرت معشوقش غرق است و از تنهایی و بی‌وفایی رنج می‌برد. شاعر از نیاز به رحمت یا صبر سخن می‌گوید، زیرا هیچ‌یک از این دو به دست نمی‌آید. او به وضعیت عاشقانه خود و آنگاه بمناسبت‌های دردناک اشاره دارد و می‌گوید دلش به خاطر محبت و بی‌وفایی در عذاب است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که سرنوشتش چنین رقم خورده و عشقش به او به همین شکل ادامه دارد.