غزل شمارهٔ ۹۱۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر اعتماد و توکل به خداست. شاعر می‌گوید که هرگاه دلش را به خدا می‌بندد، او را کافی می‌داند و به هیچ جایی دیگر نمی‌رود. او جان و دلش را فدای خدا می‌کند و به او عشق می‌ورزد. در ادامه، شاعر به بیان مشکلات و دردهای خود می‌پردازد اما باز هم بر این باور است که تنها خدا درمان‌کننده است. او تأکید می‌کند که حتی اگر خدا او را بخواند یا از خود دور کند، بر اساس ایمانش به خدا می‌ماند. در نهایت، شاعر با بیان اینکه در غم دوست، یاد خدا را بر زبان می‌آورد، نشان می‌دهد که عشق به خدا، مایه آرامش و نور زندگی‌اش است.