غزل شمارهٔ ۹۱۸ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوعاتی چون عشق، عقل و زهد می‌پردازد. شاعر به عشق و مستی عاشقان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق و شور عشق برای آنان سودمند است. در مقابل، عقل‌ورزان را به ترک دنیا و تنهایی توصیه می‌کند. او خود را خاک پای محبوب می‌داند و اشاره می‌کند که در حضور اهل ناز، پستی و خضوع را درک می‌کند. شاعر بر اهمیت عشق به خوبان و تأثیر آن بر بندگی تأکید می‌کند و اذعان دارد که زهد خشک و خودپسندی زاهدان، به کبر و غرور منجر می‌شود. همچنین، او از لذت باده و مستی سخن می‌گوید و می‌گوید که این باده برای عقل مفید است. در نهایت، شاعر با طعنه به افرادی که در بندگی و طاعت گردن‌کشی می‌کنند، می‌گوید که این نوع تلاش‌ها به هیچ سودی نمی‌انجامد.