غزل شمارهٔ ۹۲۳ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر به فردی خطاب می‌شود که به زیبایی‌های ظاهری و بتهای محبوب می‌نگرد. شاعر با تأکید بر ایمان خود و دست کم گرفتن نقش بت‌ها، به او یادآوری می‌کند که به جای دل باختن به زیبایی‌های گذرا، باید به خداوند توجه کند. او نشان می‌دهد که انسان بی‌روح و بی‌انگیزه، نمی‌تواند عشق و شوق واقعی را درک کند. در ادامه، شاعر گفتگویی دارد با معشوق خود که در آن از عشق و فراق سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که اگرچه توبه کرده، اما همچنان دل‌باخته و آسیب‌پذیر است. در نهایت، این شعر به نوعی از نبرد درونی و جستجوی معنای واقعی عشق و ایمان اشاره دارد.