غزل شمارهٔ ۹۴۱ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در مورد عشق و اثرات عمیق آن بر دل و جان انسان‌هاست. شاعر به ساقی و می‌گسار خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که پیمانه‌ای پر کند. او عشق را به زنجیری تشبیه می‌کند که عقل را در خود محبوس کرده و نشان می‌دهد که دلبری عشق، دل را از هر سو می‌کشد. شاعر از درد و رنج ناشی از عشق صحبت می‌کند و به لزوم بیداری از خواب غفلت اشاره می‌کند. همچنین، او هشداری به زاهدان می‌دهد که از انکار عشق خودداری کنند و به جز مستی عشق، حقیقت دیگری در دنیا وجود ندارد. در نهایت، او به لزوم مخفی نگه داشتن اسرار عشق و درک عمیق آن می‌پردازد.