غزل شمارهٔ ۹۴۳ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به سرور و نوشیدن می‌کند و بیانگر عشق و شوق است. شاعر از ساقی می‌خواهد که بیاید و باده بیاورد تا دلش آرام گیرد. او احساس می‌کند که عشق، چون اژدهایی قوی است و دینش به لرزه افتاده. شاعر با اشاره به آتش درونش و وجدانی که از نگاه دیگری برانگیخته شده، از ساقی می‌خواهد که او را با باده‌ای خوش‌طعم شاد کند. او تأکید می‌کند که هرچه ساقی بدهد، زیبا و خوشایند است و از او می‌خواهد که پیوسته باده بیافریند، زیرا باده روح‌افزا است و مجلس را شاداب می‌کند.