غزل شمارهٔ ۹۴۰ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از معشوق خود خواسته تا خود را نمایان کند و با زیبایی‌اش عقل او را دیوانه کند. او به بلبل‌ها اشاره می‌کند که به خاطر گل‌های خوشبو و زیبا در حال ترنم هستند. دل شاعر از دوری معشوق رنج می‌برد و از او می‌خواهد که یک لحظه در کنارش بنشیند. او همچنین به عشق و زیبایی معشوق، که شبیه جامی پر از باده است، اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که با نگاهش به او لطف کند و غم را از دلش دور کند. شاعر در پایان می‌گوید که دلش به شدت غمگین است و نمی‌داند تا کی می‌تواند صبر کند.