رباعی شمارهٔ ۳۰ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر از لذت‌های دنیا خسته و سرد شده و به فکر مرگ و روز پایان زندگی افتاده است. او مدتی به شادی و زیبایی‌های دنیا مشغول بود، اما نهایتاً به حقیقت مرگ رسیده و احساس پژمردگی و درد کرده است.