شمارهٔ ۱۷ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره longing و عشق به دوست و محبوب است. شاعر از صبا (نسیم صبح) می‌خواهد که اگر به سرزمین دوست گذری دارد، پیام محبتش را به او برساند. او همچنین به غم جدایی و هجران اشاره می‌کند و از غبار درگاه دوست سخن می‌گوید که می‌تواند چشم او را به زیبایی‌های دوست باز کند. شاعر به شدت تشنه وصال محبوب است و انتظار دارد که در خواب، چهره‌ی او را ببیند. او به وضوح بیان می‌کند که برایش هیچ چیز ارزشمندتر از ارتباط با دوست نیست، حتی اگر دوست او را به هیچ نمی‌گیرد. در نهایت، شاعر آرزو دارد که محبوبش از غم‌های دلش رهایی یابد.