غزل شمارهٔ ۴۰۸ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات دردناک و ناامیدی شاعر می‌پردازد. او از یک معشوق بی‌رحم می‌خواهد که در بزم‌های شبانه‌اش، آرامش و جان او را آزار ندهد. شاعر از او تقاضا می‌کند که به یاد حسرت او نباشد و او را بیشتر معذب نکند. همچنین، از بی‌وفایی‌های او و رنجش‌های مکرر می‌گوید و به او هشدار می‌دهد که خود و دیگران را بیشتر آزرده نکند. شاعر به رقیبش یادآوری می‌کند که نباید در جستجوی دلجویی از یار، خاطر او را بیشتر درگیر کند. در نهایت، او از رنج‌هایش می‌گوید و به این نتیجه می‌رسد که نباید امیدش را به فردا معطل کند و باید به امروز توجه کند.