غزل شمارهٔ ۴۸۶ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در وصف لذت‌های عشق و محبت صحبت می‌کند. شاعر به ساقی که همواره خوش‌رو و سخن‌پران است اشاره می‌کند و می‌گوید از او نمی‌توان به هیچ‌وجه جامی گرفت. در گلیمی از شراب‌فروشان و عارفان، نه دین وجود دارد و نه ننگ و نام. شاعر از نگاه و خرامش محبوبش خوشحال و شادمان است و می‌گوید که غم دلگیر او بهتر از هر شادی دیگر است. همچنین او ترس از بی‌وفایی محبوب و پیام نیاوردن باد را دارد. شاعر به بیان احساساتش می‌پردازد و می‌گوید که اگر محبوبش لبانش را با بوسه شاد نکند، دیگر هیچ‌چیز او را خوشحال نمی‌کند. او عشق را از هر عبادتی بالاتر می‌داند و می‌گوید که در دل محبت او اوج مقام و خرد و معرفت را یافته است. در نهایت، او خود را پرنده‌ای می‌بیند که در جستجوی روشنایی در اوج‌های آسمان است.