شمارهٔ ۱۰ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به معشوق خود درخواست می‌کند که از نوشی خود به او عطا کند. او خود را شبیه خضر و سکندر می‌داند که به دنبال آب حیات هستند و از معشوق می‌خواهد که یک قطره از آن را به او بدهد. رغم ناامیدی از لطف معشوق، او هنوز امیدوار است که روزی از سر رحمت و محبت، نگاهی به او بیفکند.